Het wettelijk verschoningsrecht geldt alleen voor een beperkte groep vertrouwenspersonen: geestelijken, notarissen, advocaten, artsen en apothekers. Belastingadviseurs en accountants hebben dit recht niet. Zij hebben wel het zgn. ‘informeel’ verschoningsrecht. Dit vloeit voort uit het fair play-beginsel, één van de algemene beginselen van behoorlijk bestuur.

Dat betekent dat de Belastingdienst niet onbeperkt informatie mag opvragen én geen inzage mag verlangen in rapporten of geschriften van derden die de fiscale positie van de belastingplichtige belichten of adviseren. Onderdelen die niet op advisering zien, moeten wel worden verstrekt.

Er bestaat momenteel discussie of het fair play-beginsel alleen artikel 47 AWR begrenst of ook andere informatiebevoegdheden van de inspecteur, zoals artikel 55 AWR. Hof ‘s-Hertogenbosch en Hof Arnhem-Leeuwarden oordeelden dat rechtmatig verkregen adviezen mogen worden gebruikt, terwijl A-G Koopman concludeerde dat het fair play-beginsel ook andere bevoegdheden van de inspecteur kan beperken.

Dit fiscale thema geeft antwoord op de volgende vragen:

• Heeft een belastingadviseur een wettelijk verschoningsrecht?
• Wat houdt het fair play-beginsel in?
• Geldt het fair play-beginsel ook voor interne fiscalisten?
• Welke (onderdelen van) documenten vallen onder het informele verschoningsrecht?
• Bij welke informatiebevoegdheden van de inspecteur speelt het fair play-beginsel een rol?
• Werkt het fair play-beginsel door in het strafrecht?

Het thema van Carole Perraud is te raadplegen op InView.

----------------------

InView (van Wolters Kluwer) ontsluit een enorme hoeveelheid aan informatie eveneens via zogeheten thema's: inleidende beschrijvingen van belangrijke fiscale onderwerpen met verwijzingen naar onder meer relevante regelgeving, standaardarresten, modellen en naslagwerken. Een compleet overzicht van alle thema's, gerangschikt op rechtsgebied, staat op een speciale pagina van TaxLive.

Bron: Redactie TaxLive