Aan X is in 2012 een beschikking 30%-regeling afgegeven met een looptijd van acht jaren. In december 2018 is hij geïnformeerd over de verkorting van de 30%-regeling per 1 januari 2019 en het overgangsrecht. Per 1 november 2019 treedt X in dienst bij een andere werkgever. In de nieuwe beschikking is bepaald dat X voor zijn tewerkstelling bij de nieuwe werkgever in aanmerking komt voor toepassing van de 30%-regeling tot en met 31 december 2020. Tegen deze beschikking is geen bezwaar gemaakt. Vanaf januari 2021 past de nieuwe werkgever de 30%-regeling niet langer toe. Volgens Hof Amsterdam is de tweede 30%-beschikking onherroepelijk komen vast te staan. Deze beschikking had een looptijd tot 1 januari 2021, zodat X vergeefs vezwaar maakt tegen de inhouding van loonheffing door de nieuwe werkgever op zijn loon over de tijdvakken februari, maart, april en mei 2021. X gaat in cassatie.
De Hoge Raad oordeelt dat X, om zijn rechten te waarborgen, bezwaar had moeten maken tegen de tweede 30%-beschikking wat betreft de daarin vastgelegde looptijd. Zijn betoog dat hem een effectieve rechtsingang bij de belastingrechter is onthouden om op te komen tegen de verkorting van de looptijd, faalt. Hoewel X tijdig in bezwaar is gekomen tegen de loonheffing in de onderhavige tijdvakken, geldt dat de 30%-regeling alleen kan worden toegepast wanneer een geldige 30%-beschikking is afgegeven met een looptijd die deze tijdvakken omvat. De onderhavige tijdvakken liggen na het einde van de tweede beschikking. Het beroep van X is ook voor het overige ongegrond.
Wetingang:
Wet op de loonbelasting 1964 artikel 31A