A NV is de rechtsvoorganger van belanghebbende, X SARL. In 2015 sluit A NV een fusieovereenkomst met B en C, twee rechtspersonen uit Delaware (USA). Op basis van deze overeenkomst verwerft A NV (indirect) de aandelen in B via een juridische (driehoeks)fusie naar het recht van de staat New York. Daarbij fuseert C eerst met B en ontvangen de oorspronkelijke aandeelhouders van B een bedrag in contanten, als de fusie doorgaat. De aandeelhouder van C, een concernvennootschap, ontvangt de aandelen in B. De fusie vindt vervolgens plaats in 2016. X SARL voldoet vervolgens aan haar betalingsverplichting en leidt daarbij een koersverlies. In geschil is of voor de betalingsverplichting een passiefpost (schuld of voorziening) kan worden gevormd. X SARL stelt zich daarbij op het standpunt dat A NV, bij ondertekening van de overeenkomst, de betalingsverplichting op zich heeft genomen voor een recht op levering dat toekomt aan C, hetgeen resulteert in een bevoordeling. Hof Amsterdam oordeelt dat X SARL geen schuld als passiefpost kan opvoeren. X SARL en de staatssecretaris gaan in cassatie.

De Hoge Raad oordeelt dat X SARL geen schuld kan passiveren. De Hoge Raad overweegt daarbij dat sprake is van een voorwaardelijke betalingsverplichting. De fusieovereenkomst en ook de betalingsverplichting zijn namelijk afhankelijk van opschortende voorwaarden en worden pas onvoorwaardelijk indien onzekere, buiten de macht van de bij die overeenkomst betrokken partijen gelegen toekomstige gebeurtenissen hebben plaatsgevonden. Met een betalingsverplichting mag voor fiscale doeleinden pas rekening worden gehouden wanneer een juridisch afdwingbare verplichting tot betaling bestaat. Bij een onder een opschortende voorwaarde aangegane betalingsverplichting is daarvan pas sprake nadat die verplichting onvoorwaardelijk is geworden doordat de opschortende voorwaarde is vervuld. De Hoge Raad bevestigt de uitspraak van het hof.

[Bron Uitspraak]

Wetingang:

Wet op de vennootschapsbelasting 1969 artikel 8

Wet inkomstenbelasting 2001 artikel 3.25