X is (middellijk) enig aandeelhouder van twee BV's. Vanaf 2011 dient hij zowel voor zichzelf als voor de BV's stelselmatig geen belastingaangiften meer in. In 2018 is door de FIOD in de woning van X een groot aantal ongeopende blauwe enveloppen aangetroffen. Slechts enkele daarvan zijn ter conrole door de FIOD geopend. De door X zelf gemaakte administratie bestaat enkel uit wat kladblokken met losse aantekeningen. Volgens Hof Arnhem-Leeuwarden heeft X opzettelijk geen IB-aangiften gedaan, feitelijk leiding gegeven aan het opzettelijk niet doen van VPB-aangiften en het niet voeren van een administratie. X krijgt een boete van € 50.000, zonder betaling en verhaal te vervangen door 285 dagen hechtenis. X stelt in cassatie onder meer dat hij ten aanzien van de BV's niet de aangifteplichtige is.

De Hoge Raad oordeelt dat de wettelijke aangifteplicht op de BV rust waaraan het aangiftebiljet is uitgereikt en niet (ook) op degene die als vertegenwoordiger of gemachtigde namens de BV het aangiftebiljet feitelijk in ontvangst heeft genomen. Het kennelijke oordeel van het hof dat X moet worden aangemerkt als degene die tot het doen van de VPB-aangiften gehouden was, geeft dus blijk van een onjuiste rechtsopvatting. Het Wetboek van Strafrecht (art. 47 t/m 51) biedt verschillende mogelijkheden om degene, die anders dan als pleger betrokken is bij het niet doen van een bij de belastingwet voorziene aangifte, strafrechtelijk aansprakelijk te stellen voor die betrokkenheid. Volgt terugwijzing naar het hof.

[Bron Uitspraak]

Wetingang:

Algemene wet inzake rijksbelastingen artikel 69