X woont 2019-2022 in Duitsland en ontvangt over deze jaren een ABP-pensioen en AOW-uitkeringen. Nederland mag het ABP-pensioen belasten, Duitsland de AOW. X betaalt jaarlijks € 7200 van zijn pensioen aan zijn ex-echtgenote in Duitsland. Hij doet aangifte IB/PVV 2019-2022 naar uitsluitend het ABP-pensioen. In 2024 verzoekt X om ambtshalve verminderingen van de aanslagen IB/PVV 20219-2022. X wenst daarbij het aan zijn ex-echtgenote betaalde deel van de pensioenuitkering in aftrek te brengen op het belastbaar inkomen uit werk en woning. De inspecteur heeft het verzoek tot ambtshalve verminderingen afgewezen. In beroep is in geschil of Nederland de aan de ex-echtgenote betaalde uit het ABP-pensioen doorgestorte bedragen als onderhoudsverplichtingen moet aftrekken op grond van Unierecht.

Rechtbank Zeeland-West-Brabant oordeelt dat X de aan zijn ex-echtgenote betaalde bedragen niet als uitgaven voor onderhoudsverplichtingen mag aftrekken in Nederland, omdat Duitsland rekening kan houden met zijn persoonlijke en gezinssituatie. X is daarnaast geen kwalificerende buitenlandse belastingplichtige zodat de nationale wet geen aftrek toestaat. Dat Duitsland mogelijk geen vergelijkbare aftrekregeling als Nederland kent kan niet tot een ander oordeel leiden, en als deze stelling juist zou zijn kwalificeert dit als disparitieit die op zichzelf niet leidt tot strijdigheid met het Unierecht. Aanhouding van deze zaak is niet nodig omdat de situatie in deze zaak niet vergelijkbaar is met de zaak waarvoor door de Hoge Raad prejudiciële vragen zijn gesteld aan het Hof van Justitie EU. X' beroepen zijn ongegrond.

[Bron Uitspraak]

Wetingang:

Wet inkomstenbelasting 2001 artikel 6.3