X woont in 2017 in een woning met hooischuur, die in 2005 tot kantoorruimte verbouwd is en die X vanaf 2006 ter beschikking stelt aan A BV. X stelt de inbrengwaarde aanvankelijk op € 184.450; de inspecteur corrigeert dit later op grond van de foutenleer naar € 50.000 en stelt de afschrijving op € 15.000. X dient geen tijdige aangifte IB/PVV 2017 in, waarna de inspecteur ambtshalve een aanslag oplegt. Daarna dient X alsnog aangifte in, waaruit blijkt dat de terbeschikkingstelling per 1 augustus 2017 eindigt en de hooischuur naar box 3 overgaat. Een taxateur van de Belastingdienst waardeert de hooischuur op € 199.000. Op basis hiervan berekent de inspecteur een terbeschikkingstellingsresultaat van € 179.493 en legt een navorderingsaanslag, belastingrente en revisierente op. In geschil is of sprake is van een nieuw feit, of de bewijslast terecht is omgekeerd en verzwaard en of de schatting van het tbs-resultaat redelijk is.

Rechtbank Zeeland-West-Brabant oordeelt dat de inspecteur pas door de na de ambtshalve aanslag ingediende aangifte kennisneemt van de beëindiging van de terbeschikkingstelling. Dit vormt een navorderingsrechtvaardigend nieuw feit. Voor de omkering en verzwaring van de bewijslast sluit de rechtbank aan bij eerdere uitspraken over de primitieve aanslag van X, omdat het feitencomplex gelijk is. Er is sprake van omkering en verzwaring van de bewijslast. De schatting van het terbeschikkingstellingsresultaat door de inspecteur is niet te hoog. X onderbouwt zijn alternatieve resultaten en zijn beroep op het niet toepassen van de foutenleer niet met berekeningen of stukken en doet niet blijken dat de aanslag te hoog is. Het beroep is ongegrond.

[Bron Uitspraak]

Wetingang:

Algemene wet inzake rijksbelastingen artikel 16

Wet inkomstenbelasting 2001 artikel 3.92