X bezit een twee-onder-éénkapwoning uit 1861 met de status van rijksmonument. De woning heeft een gebruiksoppervlakte van 178 m², een perceel van 130 m² en enkele beglazing. De heffingsambtenaar stelt per waardepeildatum 1 januari 2022 de WOZ-waarde vast op € 364.000 en legt de aanslag onroerendezaakbelastingen 2023 op. X maakt bezwaar wegens te hoge waardevaststelling en voert diverse gebreken aan, zoals beperkte buitenruimte, gedateerde voorzieningen, aanwezigheid van boktorren en waardedrukkend effect van de monumentale status. X verwijst naar jurisprudentie waarin uitsluitend rijksmonumenten als vergelijkingsobject worden gebruikt. De heffingsambtenaar baseert de waardering op een systematische vergelijking met drie verkochte objecten in de regio en verstrekt de volledige verkoopgegevens. In geschil is of bij de WOZ-waardering van een rijksmonument uitsluitend vergelijkingsobjecten met monumentale status mogen worden gebruikt.

Rechtbank Rotterdam oordeelt dat de heffingsambtenaar de WOZ-waarde voldoende onderbouwt met vergelijkingsobjecten die geen monumentale status hebben. De verschillen in waardebepalende kenmerken, waaronder perceelgrootte en staat van onderhoud, verdisconteert hij in de taxatiematrix. Een monumentale status heeft niet per definitie een waardeverlagend effect; X toont onvoldoende concrete feiten aan die tot correctie nopen. Ook de overige gebreken en het beperkte perceel leiden niet tot een lagere waardering. De rechtbank acht de methode van systematische vergelijking juist toegepast en verklaart het beroep ongegrond. De vastgestelde waarde en aanslag blijven in stand.

[Bron Uitspraak]

Wetingang:

Wet waardering onroerende zaken artikel 17