Gemachtigde A maakt namens X, op no-cure-no-pay-basis, bezwaar tegen de WOZ-waarde 2021 van zijn woning. Dit bezwaar wordt afgewezen. X schakelt voor de beroepsfase vervolgens gemachtigde B in. De heffingsambtenaar verenigt zich met de door B in het beroepschrift gestelde WOZ-waarde. Rechtbank Den Haag veroordeelt de heffingsambtenaar vervolgens tot vergoeding van de proceskosten in de beroepsfase. In hoger beroep kent Hof Den Haag alsnog een kostenvergoeding toe aan X voor de bezwaarfase. Volgens het hof volgt uit de algemene voorwaarden op de website van A namelijk dat X, op grond van de ‘no-cure-no-pay-afspraak’, een vergoeding moet betalen aan A. Het Dagelijks Bestuur van de Belastingsamenwerking Gouwe-Rijnland gaat in cassatie.

De Hoge Raad oordeelt dat het hof heeft gehandeld in strijd met het beginsel van hoor en wederhoor. Het hof heeft partijen namelijk niet in de gelegenheid gesteld om te reageren op de feitelijke gegevens (de algemene voorwaarden op de website van A) die hij aan zijn beslissing ten grondslag heeft gelegd. Dat een bepaald gegeven aan openbare bronnen op het internet kan worden ontleend, brengt volgens de Hoge Raad op zichzelf nog niet mee dat zo’n gegeven daarom een feit of omstandigheid van algemene bekendheid is. De Hoge Raad verwijst de zaak naar Hof Amsterdam. Daarbij geeft de Hoge Raad nog een handreiking over de eventuele gevolgen van het voortijdig opzeggen van een overeenkomst van opdracht en merkt daarbij op dat ook bij een ‘no-cure-no-pay-afspraak’ geldt dat aanspraak kan worden gemaakt op gemist loon bij het voortijdig beëindigen van een overeenkomst.

[Bron Uitspraak]

Wetingang:

Algemene wet bestuursrecht artikel 7.2

Algemene wet bestuursrecht artikel 7.15

Algemene wet bestuursrecht artikel 8.75