Aan X is in 2012 een beschikking 30%-regeling afgegeven met een looptijd van acht jaren. In december 2018 is zij geïnformeerd over de verkorting van de 30%-regeling per 1 januari 2019 en het overgangsrecht. Haar inhoudingsplichtige houdt vanaf 1 januari 2021 loonheffing in zonder toepassing van de 30%-regeling. Zonder verkorting had X nog tot en met november 2021 van de regeling kunnen profiteren. In geschil is of de verkorting van de maximale looptijd ten aanzien van haar onrechtmatig is en of zij recht heeft op een toepassing van de 30%-regeling voor de oorspronkelijke maximale looptijd. Volgens Hof Amsterdam is het verkorten van de looptijd van de 30%-regeling per 1 januari 2019 en het daarbij gegeven overgangsrecht niet onrechtmatig. X gaat in cassatie.

De Hoge Raad oordeelt dat het hof terecht heeft geoordeeld dat de onderhavige wijziging van de fiscale wetgeving valt binnen de ruime beoordelingsmarge die de wetgever toekomt. De overwegingen van de wetgever zijn niet van elke redelijke grond ontbloot. Het is in dit verband niet relevant of de wetgever de gevolgen van de wettelijke regeling voor bepaalde groepen gevallen voldoende heeft onderzocht, en evenmin of de motivering die de wetgever voor de bestreden regeling heeft gegeven, als een toereikende rechtvaardiging voor die regeling kan worden beschouwd. Geen van beide omstandigheden kan er namelijk toe leiden dat de toepassing van een wet in formele zin achterwege moet blijven wegens strijd met algemene rechtsbeginselen of ander ongeschreven recht. Het beroep van X is ook voor het overige ongegrond.

[Bron Uitspraak]

Wetingang:

Protocol bij het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden artikel 1

Uitvoeringsbesluit loonbelasting 1965 artikel 10EC