X is op 1 januari 2023 eigenaar van een woning uit 1907 met een woonoppervlakte van 159 m² op een perceel van 117 m². De heffingsambtenaar stelt op 1 januari 2022 de WOZ-waarde vast op € 534.000 en legt gelijktijdig de aanslag onroerendezaakbelastingen 2023 op. X maakt bezwaar, maar de heffingsambtenaar verklaart dit ongegrond. X stelt beroep in bij de rechtbank, dat ongegrond wordt verklaard. In hoger beroep voert X aan dat de beschikking en aanslag in strijd zijn met art. 1 EP EVRM en art. 13 EVRM en dat een eerdere WOZ-beschikking ongeldig is door dagtekening op een zondag. De heffingsambtenaar concludeert tot bevestiging van de uitspraak van de rechtbank.

In geschil is of de WOZ-beschikking en de aanslag in strijd zijn met art. 1 EP EVRM en art. 13 EVRM en of de dagtekening op zondag ongeldig is.

Hof Den Haag stelt dat de waardebepaling en heffing op grond van de Wet WOZ passen binnen de ruime beoordelingsmarge van de wetgever en geen schending opleveren van het eigendomsrecht of art. 13 EVRM. De WOZ-waarde wordt jaarlijks zelfstandig bepaald zonder rekening te houden met eerdere jaren of andere waardeverhoudingen. De stelling dat een dagtekening op zondag de beschikking ongeldig maakt faalt, omdat geen rechtsregel dit verbiedt. Daarnaast heeft X niet tijdig bezwaar gemaakt tegen de WOZ-beschikking uit 2020. Alle grieven falen en het hoger beroep is ongegrond.

[Bron Uitspraak]

Wetingang:

Wet waardering onroerende zaken artikel 17

Protocol bij het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden artikel 1

Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden artikel 14