X stelt beroep in tegen de navorderingsaanslagen IB/PVV 2005 tot en met 2011, alsmede tegen opgelegde vergrijpboetes en beslissingen op verzoeken om ambtshalve vermindering. De rechtbank verklaart de beroepen van X niet-ontvankelijk. In het verzet stelt X dat de uitspraak op bezwaar ook naar hemzelf had moeten worden gestuurd, omdat hij over de inhoudelijke kennis beschikt en niet zijn voormalig gemachtigde. X verwijst daarbij ook naar het Voorschrift algemene wet bestuursrecht 1997 en art. 366a Sv., en stelt dat de Belastingdienst hem altijd zelf verantwoordelijk houdt voor zijn belastingzaken. X vindt het daarnaast willekeur dat elke briefwisseling van de inspecteur zowel naar belanghebbende als de gemachtigde gaat, behalve de uitspraak op bezwaar. In verzet is in geschil of de uitspraak op bezwaar ook naar X zelf had moeten worden gestuurd.

Rechtbank Zeeland-West-Brabant (V-N Vandaag 2025/1323) oordeelt dat de uitspraak op bezwaar terecht alleen naar de gemachtigde is gestuurd. De rechtbank stelt dat wanneer een gemachtigde namens de belastingplichtige optreedt, het contact in beginsel via de gemachtigde verloopt. De enkele omstandigheid dat vergrijpboetes zijn opgelegd, leidt niet tot de conclusie dat de uitspraak ook naar X zelf gestuurd had moeten worden. De door X aangehaalde wet- en regelgeving en jurisprudentie is niet van toepassing. Het verzet is ongegrond. De Hoge Raad verklaart het beroep in cassatie niet-ontvankelijk, omdat het duidelijk niet kan slagen (art. 80a lid 1 Wet RO).

[Bron Uitspraak]

Wetingang:

Wetboek van Strafvordering artikel 366A

Algemene wet inzake rijksbelastingen artikel 24A