Belanghebbende, X bv, exploiteert een telefoonwinkel en brengt aanbieders van telefoonabonnementen (providers) en afnemers (consumenten) bij elkaar. Voor elk succesvol afgeronde bemiddelingsdienst, die bestaat uit de aanmelding bij de provider van een nieuw telefoonabonnement, ontvangt X bv een provisie. X bv is geen contractspartij; een contract sluit de consument af met de provider. X bv betaalt aan de consument die door haar bemiddeling een telefoonabonnement afsluit, vanuit een marketingbelang, een bepaald bedrag terug, de zogenoemde 'cash back'. In de aangiften btw brengt X bv op de btw die zij zelf verschuldigd is over de door de provider verkregen provisie, het door haarzelf berekende bedrag aan btw ter zake de door haar uitbetaalde 'cash back' (19/119 deel) in aftrek. De inspecteur is het met de aftrek niet eens en legt een naheffingsaanslag btw op. Hof Leeuwarden is het met de rechtbank eens dat de 'cash back' niet leidt tot een vermindering van de maatstaf van heffing. Het hof verwerpt de stelling van X bv dat sprake was van een partage-overeenkomst. Dat zou inhouden dat het van de provider ontvangen bedrag geldt als het aandeel van X bv in het totale bedrag dat de consument voor de door X bv en de provider tezamen aan hem verleende prestatie heeft betaald. Van een partage-overeenkomst is sprake als twee ondernemers, niet jegens elkaar, maar ieder voor zich prestaties leveren aan een afnemer die, bezien vanuit de afnemer, als één onsplitsbare prestatie worden beschouwd, aldus het hof. X bv verricht haar diensten echter aan de provider en is btw verschuldigd over het gehele bedrag dat zij ter zake van de door haar verleende bemiddelingsdiensten aan de provider in rekening brengt. Het hof verklaart het hoger beroep van bv X ongegrond.  

[Bron Uitspraak]