Twee echtgenoten vormen samen de maatschap X. X verhuurt het dak van de echtelijke woning aan de echtgenote voor de exploitatie van de door haar geplaatste – niet-geïntegreerde – zonnepanelen. Hierbij is geopteerd voor BTW-belaste verhuur. X trekt daarom in 2019 en 2020 voorbelasting af met betrekking tot de bouw van het dak. Volgens Hof Amsterdam is weliswaar sprake van een economische activiteit, maar ontbreekt een rechtstreeks verband tussen de bouw van het dak en de exploitatie ervan. X gaat in cassatie.

De Hoge Raad oordeelt dat het dak feitelijk voor woondoeleinden wordt gebruikt, zodat niet kan worden geopteerd voor belaste verhuur van het dak. Aftrek van voorbelasting is dus niet toegestaan. Het oordeel van het hof dat X ‘hoe dan ook’ geen recht heeft op aftrek van voorbelasting op de aan de bouw van het dak van de woning toerekenbare kosten, omdat die uitgaven voor privédoeleinden zijn gemaakt, getuigt van een onjuiste rechtsopvatting. X verricht een economische activiteit met de exploitatie van het dak. Uitgaande van het – in cassatie niet bestreden – oordeel van het hof dat er een markt is voor de verhuur van daken voor de exploitatie van zonnepanelen, hoeft de hoogte van de vergoeding noch de omvang van de clientèle eraan in de weg te staan dat X wordt beschouwd als een belastingplichtige die een economische activiteit uitoefent. Zowel het incidentele beroep van de Staatssecretaris als het principale beroep van X is ongegrond. Wegens het overschrijden van de redelijke termijn krijgt X nog wel een immateriële schadevergoeding van € 500.

[Bron uitspraak]

Wetingang:

Wet OB 1968 artikel 11

Wet OB 1968 artikel 15