Bij klager Ais in het kader van een strafrechtelijk onderzoek een mobiele telefoon in beslag genomen. Klagers B en C zijn advocaten, die stellen dat de gegevens op de telefoon object zijn van hun verschoningsrecht. De telefoon is inmiddels aan A teruggegeven. In geschil is of Rechtbank Oost-Brabant terecht heeft beslist dat het OM de gegevens van de telefoon aan de rechter-commissaris (RC) moet verstrekken met het oog op het filteren van die gegevens en het vernietigen daarvan als zij onder het verschoningsrecht vallen en of het OM onvoldoende heeft aangetoond dat filtering van de gegevens onder het gezag van het OM kon gebeuren zonder kennisneming van de gegevens (zie HR 12 maart 2024, HR:2024:375, V-N 2024/16.21). Het OM gaat in cassatie.
De Hoge Raad oordeelt dat de rechtbank heeft miskend dat de wet niet voorziet in de mogelijkheid om na (gedeeltelijke) gegrondverklaring van het klaagschrift een last aan OM te geven als zij heeft gedaan. De rechtbank had de zaak namelijk moeten aanhouden en in handen van de RC moeten stellen, zodat die een beschikking kon geven en pas daarna had de rechtbank zelf haar beslissing kunnen nemen. De beschikking van de rechtbank wordt vernietigd voor zover die betrekking heeft op de beslissing ten aanzien van de (gefilterde) dataset en gegevens, inclusief alle eventuele kopieën, die van de telefoon zijn verkregen en die aan het onderzoeksteam zijn verstrekt. De zaak gaat terug naar de rechtbank, zodat die het bestaande klaagschrift opnieuw kan behandelen en afdoen. De stukken worden in handen van de RC in die rechtbank gesteld, zodat die eerst kan beslissen over het door klagers B en C gedane beroep op het verschoningsrecht.
Wetingang:
Wetboek van Strafvordering artikel 128
Wetboek van Strafvordering artikel 98
Wetboek van Strafvordering artikel 231
Wetboek van Strafvordering artikel 552A