X komt op tegen een WOZ-beschikking. Rechtbank Amsterdam verlaagt de WOZ-waarde en kent een proceskostenvergoeding toe van € 2.092,50. In hoger beroep betoogt X dat de rechtbank ten onrechte geen vergoeding heeft toegekend voor het bezwaarschrift, de hoorzitting en een nadere zitting. Hof Amsterdam volgt hem hierin, maar merkt de zaak in alle fasen van het geding aan als ‘licht’ (wegingsfactor 0,5), omdat de gemachtigde slechts algemene, niet op de zaak toegespitste argumenten heeft aangevoerd. Daardoor zou de totale proceskostenvergoeding lager uitvallen dan het reeds door de rechtbank toegekende bedrag.

De Hoge Raad oordeelt dat Hof Amsterdam niet ambtshalve de door de rechtbank toegepaste wegingsfactor 1 mocht verlagen naar 0,5. Nu geen van beide partijen in hoger beroep de door de rechtbank gehanteerde wegingsfactor heeft bestreden, stond het het hof niet vrij om voor de beroepsfase deze factor alsnog te verlagen (vgl. HR 23 januari 2026, ECLI:NL:HR:2026:88, BNB 2026/39, r.o. 3.2). Voor de bezwaarfase mocht het hof wel zelfstandig uitgaan van wegingsfactor 0,5, omdat de rechtbank daarvoor nog geen proceskostenvergoeding had vastgesteld. Dat oordeel, evenals het oordeel van het hof dat in alle fasen van het geding de wegingsfactor 0,5 zou moeten gelden, doorstaat de beperkte toetsing in cassatie. Het cassatieberoep van X is gegrond. De Hoge Raad houdt de behandeling aan om X in de gelegenheid te stellen om te bewijzen dat zijn geval kan worden aangemerkt als een bijzonder geval in de zin van HR 17 januari 2025, ECLI:NL:HR:2025:46, V-N 2025/5.27. Als hiervan sprake is, dan valt X buiten de reikwijdte van de Wet herwaardering proceskostenvergoeding WOZ en BPM en komt hij in aanmerking voor de reguliere proceskostenvergoeding

[Bron Uitspraak]

Wetingang:

Algemene wet bestuursrecht artikel 7.15

Algemene wet bestuursrecht artikel 8.75