X is een vereniging die volgens haar statuten godsdienstige en godsdienstig-culturele manifestaties en activiteiten organiseert en drie panden bezit, waaronder een islamitisch centrum. Zij doet over de periode 1 juli 2021 tot en met 31 december 2023 BTW-kwartaalaangiften en ontvangt een teruggaaf van in totaal € 39.098. Voor het vierde kwartaal 2022 vraagt zij teruggaaf, waarna de inspecteur om nadere informatie verzoekt; X reageert niet. De inspecteur geeft vervolgens een beschikking geen teruggaaf af en kondigt naheffingsaanslagen aan over 1 juli 2021 - 30 september 2022 en 1 juli 2023 - 31 december 2023.Na uitblijven van een inhoudelijke reactie legt de inspecteur naheffingsaanslagen, verzuimboetes en belastingrente op, waartegen X bezwaar en vervolgens beroep instelt.
In geschil is of X in de relevante tijdvakken als BTW-ondernemer kwalificeert en recht heeft op aftrek en teruggaaf van voorbelasting.
Rechtbank Den Haag oordeelt dat op X de bewijslast rust om met objectieve gegevens aan te tonen dat zij belaste prestaties verricht of gaat verrichten en daarmee samenhangende voorbelasting mag aftrekken. X verstrekt geen inzicht in de gestelde investeringsuitgaven, zoals welke uitgaven zijn gedaan en wanneer deze zijn gedaan, en in hoeverre deze toerekenbaar zouden zijn aan (voorgenomen) belastbare activiteiten. X legt slechts enkele flyers en een ongedateerd businessplan over. Hieruit concludeert de rechtbank dat X geen ondernemer is voor de BTW en geen recht op aftrek of teruggaaf van voorbelasting aannemelijk maakt, zodat de beschikking en naheffingsaanslagen in stand blijven. X' beroep is ongegrond.
Wetingang:
Wet op de omzetbelasting 1968 artikel 7
Wet op de omzetbelasting 1968 artikel 15