X BV heeft na een BPM-cassatieprocedure recht op een kostenvergoeding (zie HR 23 januari 2026, ECLI:NL:HR:2026:88). X BV is in de gelegenheid gesteld om nadere gegevens te verstrekken ter voldoening aan de op haar rustende last om te bewijzen dat haar geval is aan te merken als een bijzonder geval als bedoeld in HR 17 januari 2025, ECLI:NL:HR:2025:46, V-N 2025/5.27. Volgens X BV verleent het kantoor van haar gemachtigde in “reguliere zaken” geen rechtsbijstand op basis van no cure no pay, de procesvoering van het kantoor is zaakgericht en niet gericht op het genereren van overcompensatie. Zo zijn er standaardtarieven bij een naheffing voor één voertuig, zijnde € 295 voor het bezwaar en € 500 voor (hoger) beroep en cassatie. Bij meerdere voertuigen wordt € 50 per extra voertuig in rekening gebracht. Er is daarnaast een succesfee van 15% voor bezwaar, 20% voor beroep en 25% voor hoger beroep en cassatie, toegepast op het bedrag waarmee de aanslag wordt verminderd. De op haar website aangeboden diensten op basis van no cure no pay gelden volgens X BV uitsluitend voor WLTP-zaken en daar valt de onderhavige zaak niet onder.

De Hoge Raad oordeelt dat niet met voldoende zekerheid kan worden vastgesteld dat het bedrijfsmodel van het betrokken kantoor bij het instellen van het cassatieberoep één of meer kenmerken van de Wet herwaardering proceskostenvergoedingen WOZ en BPM miste. X BV heeft daartoe ook geen enkel bewijsstuk overgelegd. Hierdoor is X BV niet in haar bewijslast geslaagd dat haar geval is aan te merken als een bijzonder geval. De proceskostenvergoeding wordt daarom vastgesteld op € 234 voor het geding in cassatie.

[Bron Uitspraak]

Wetingang:

Algemene wet bestuursrecht artikel 8.75