X is gehuwd met Y onder huwelijkse voorwaarden waarbij iedere gemeenschap van goederen is uitgesloten. Dan gaan X en Y scheiden. Daarbij bepalen X en Y in een vaststellingsovereenkomst dat X in het kader van de finale verrekening van de overgespaarde inkomsten een vordering heeft op Y. Na de echtscheiding verkrijgt X daarom van Y een woonhuis met bedrijfsopstallen ter inbetalinggeving van deze verrekenvordering. In de akte van levering kent X aan het woondeel een waarde toe van € 214.000 en aan de bedrijfsopstallen € 226.000. Aan de bedrijfsgrond kent X geen waarde toe. De inspecteur betwist deze waarderingen en legt een naheffingsaanslag op van € 10.825 uitgaande van een totale waarde van € 600.000 met een verzuimboete. In geschil is of art. 3 lid 1 onderdeel b Wet BRV 1970 van toepassing is en of de naheffingsaanslag en verzuimboete juist zijn.

Rechtbank Noord-Nederland oordeelt dat art. 3 lid 1 onderdeel b Wet BRV 1970 niet van toepassing is, omdat X onder huwelijkse voorwaarden is gehuwd waarbij iedere gemeenschap van goederen is uitgesloten. Een goederengemeenschap heeft nooit bestaan. X heeft van Y goederenrechtelijk geleverd gekregen en er is geen sprake van de verdeling van een huwelijksgoederengemeenschap, die in het geval van X en Y nooit heeft bestaan. De inspecteur maakt de totale waarde van € 600.000 aannemelijk, maar niet de onderverdeling in waarden voor het woondeel, de bedrijfsopstallen en de bedrijfsgrond. De rechtbank stelt de waarde van het woondeel vast op € 309.000 en de bedrijfsgrond op € 65.000 en vermindert de naheffingsaanslag tot € 7100. De verzuimboete vermindert de rechtbank tot € 1, omdat het gedrag van X onder de gegeven omstandigheden niet boetewaardig is. In zoverre verklaart de rechtbank het beroep gegrond.

[Bron Uitspraak]

Wetingang:

Wet op belastingen van rechtsverkeer artikel 15