Belanghebbende, X, maakt met succes bezwaar tegen een naheffingsaanslag BPM. De inspecteur kent een bezwaarkostenvergoeding toe, berekend naar het destijds voor belastingzaken geldende lage puntentarief. X klaagt daar in beroep niet over, maar doet dat pas op zitting bij het hof, nadat de Hoge Raad op 12 juli 2024 (ECLI:NL:HR:2024:1060, V-N 2024/33.18) heeft geoordeeld dat dit verlaagde tarief buiten toepassing moet blijven. Hof Arnhem-Leeuwarden oordeelt dat X te laat is; hij had dit al bij de rechtbank aan de orde moeten stellen.

Advocaat-generaal Koopman meent dat in hoger beroep voor het eerst kan worden geklaagd over hoogte van de bezwaarkostenvergoeding. De A-G legt uit dat de beslissing over de kostenvergoeding in bezwaar niet een zelfstandige beschikking op aanvraag is, en ook anderszins niet een zelfstandig besluit. Het verzoek is ook niet – naast het bezwaarschrift – aan te merken als een afzonderlijke aanvraag tot het nemen van een besluit. De beslissing over de vergoeding van de bezwaarkosten is geen zelfstandig onderdeel van de uitspraak op bezwaar, maar een onzelfstandige ‘besliscomponent’. De onderdelentrechter, die inhoudt dat onderdelen van een besluit waarover in een eerdere fase niet is geklaagd later niet ter discussie gesteld kunnen worden, kan X daarom niet worden tegengeworpen. Daarnaast geldt in het fiscale procesrecht geen grondentrechter: de herkansingsfunctie van het hoger beroep staat voorop. Nieuwe gronden mogen worden aangevoerd, tenzij de goede procesorde wordt geschonden. Nu dat laatste niet aan de orde is, stelt de A-G dat het hof de klacht over de bezwaarkostenvergoeding ten onrechte niet inhoudelijk heeft behandeld. De A-G adviseert de Hoge Raad het cassatieberoep van X gegrond te verklaren en de zaak zelf af te doen door de bezwaarkostenvergoeding te verhogen.

[Bron Uitspraak]

Wetingang:

Algemene wet bestuursrecht artikel 7.15