X, een fiscale eenheid voor de BTW, is een vaste leverancier van gemeente Y. Een medewerker van gemeente Y, A, gaf leveranciers de opdracht om facturen voor geleverde goederen en diensten te sturen aan X. Daarna kreeg X het verzoek van A om de facturen van de leveranciers te betalen en een nieuwe factuur met een winstopslag uit te reiken aan gemeente Y. A zorgde voor de opdrachtbevestiging van de gemeente en bepaalde welke omschrijving X op de factuur moest vermelden. Gemeente Y betaalde de facturen van X. Achteraf bleek dat de leveranciers de goederen en diensten leverden aan A in privé. X had geen contact met de leveranciers en wist niet op wat voor producten of diensten de facturen van de leveranciers betrekking hadden. Het contact met de leveranciers verliep via  A. Rechtbank Oost-Brabant oordeelt op 5 april 2019 dat A zich schuldig heeft gemaakt aan oplichting, valsheid in geschrift, opzettelijk gebruik maken van een vervalst geschrift, (gewoonte) witwassen en diefstal. In hoger beroep is in geschil of X: i) afnemer van de leveranciers is, ii) recht heeft op aftrek van voorbelasting en iii) aan gemeente Y gefactureerde BTW verschuldigd is?

Hof Den Bosch oordeelt dat X niet de afnemer van de prestaties is en geen recht heeft op aftrek van de door de leveranciers in rekening gebrachte BTW. X is daarentegen wel BTW verschuldigd, omdat de facturen wel zijn gebaseerd op de veronderstelling dat X de afnemer is en de prestaties heeft doorbelast aan gemeente Y. X' hoger beroep is ongegrond.

[Bron Uitspraak]

Wetingang:

Wet op de omzetbelasting 1968 artikel 2

Wet op de omzetbelasting 1968 artikel 15

Wet op de omzetbelasting 1968 artikel 37