X en zijn echtgenote (de overnemers) exploiteren vanaf 1 april 2009 samen met twee andere personen (de overdragers) een varkenshouderij in VOF-verband. In een sideletter bij de VOF-overeenkomst maken zij afspraken over de voorgenomen overdracht van de onderneming per 31 maart 2012 en spreken zij af daarbij gebruik te maken van de regeling voor geruisloze doorschuiving. Na een conflict over de nakoming van de gemaakte afspraken wordt het vennootschappelijke en buitenvennootschappelijke vermogen uiteindelijk op 26 november 2013 aan de overnemers geleverd. De overdragers en overnemers dienen vervolgens gezamenlijk een verzoek om toepassing van de doorschuiffaciliteit in. In geschil is of X op dit verzoek kan terugkomen. Hof ’s-Hertogenbosch oordeelt dat dit mogelijk is. De Staatssecretaris gaat in cassatie.

De Hoge Raad oordeelt dat de gezamenlijke keuze voor toepassing van de doorschuiffaciliteit slechts door de overdragers en overnemers gezamenlijk kan worden herzien. Het wijzigen – waaronder begrepen het intrekken – is namelijk een keuzeherziening, wat als een aanvulling op de aangifte heeft te gelden. Ten overvloede wordt overwogen dat aan een keuzeherziening in het algemeen geen gevolgen meer kunnen worden verbonden als deze zou leiden tot een hogere aanslag dan reeds is vastgesteld. Verder geldt als uitgangspunt dat van een gemaakte keuze niet meer kan worden teruggekomen als de aanslag al onherroepelijk vaststaat. Het principale beroep van de staatssecretaris is gegrond. Het incidentele beroep van X is ongegrond (art 81 lid 1 Wet RO). De Hoge Raad vernietigt de hofuitspraak en verwijst de zaak naar Hof Arnhem-Leeuwarden. Wegens het overschrijden van de redelijke termijn krijgt X een immateriële schadevergoeding van € 500 en een proceskostenvergoeding van € 117.

[Bron Uitspraak]

Wetingang:

Wet inkomstenbelasting 2001 artikel 3.63