Stichting X maakt bezwaar tegen € 16 aan aanmaningskosten. X stelt de ontvanger in september 2019 in gebreke wegens het uitblijven van een beslissing, maar de ontvanger laat weten dat al op 30 mei 2017 uitspraak is gedaan. X stelt beroep in wegens niet tijdig beslissen. Rechtbank Noord-Holland verklaart het beroep niet-ontvankelijk en wijst het verzoek om ISV af. Hof Amsterdam constateert een termijnoverschrijding van een jaar, maar kent geen ISV toe. Volgens het hof is sprake van een zeer gering financieel belang (HR 24 februari 2017, ECLI:NL:HR:2017:292, BNB 2017/83). De bagatelgrens werd in dat arrest gesteld op € 15, maar gelet op de prijsontwikkelingen sindsdien moet volgens het hof ook een belang van € 16 als zeer gering worden aangemerkt.

De Hoge Raad komt niet toe aan de vraag of de oude bagatelgrens van € 15 voor een ISV uit HR 24 februari 2017, ECLI:NL:HR:2017:292, BNB 2017/83 voor latere jaren moet worden aangepast aan de inflatie. Waar het hof aannam dat € 16 aan aanmaningskosten gelet op de prijsontwikkeling na 2017 een zeer gering financieel belang vormt, oordeelt de Hoge Raad dat X in deze procedure helemaal geen financieel belang meer had. De spanning en frustratie die de basis zijn voor een ISV, eindigen na een uitspraak waarmee het geschil met het bestuursorgaan is beslecht. Omdat X geen beroep heeft ingesteld tegen de uitspraak op bezwaar van 30 mei 2017, is het geschil over de aanmaningskosten daarmee ten einde gekomen. In de daaropvolgende beroepsprocedure wegens niet tijdig beslissen had X dus geen financieel belang meer. Het hof had daarom moeten volstaan met de constatering dat bij de rechtbank de redelijke termijn is overschreden als passende genoegdoening voor de als gevolg van die overschrijding veronderstelde spanning en frustratie. Het cassatieberoep is ongegrond.

[Bron Uitspraak]

Wetingang:

Algemene wet bestuursrecht artikel 8.73