Belanghebbenden zijn eigenaar en/of gebruiker van een bedrijfspand in de gemeente Súdwest-Fryslân. Eigenaren en gebruikers van niet-woningen betalen in die gemeente een opslag op de OZB bedoeld voor de financiering van een ondernemersfonds. Belanghebbenden zijn het niet eens met die opslag omdat bepaalde groepen – met name agrariërs en ondernemers in specifieke gebieden – door een retributieregeling (uitgevoerd door een privaat fonds) die opslag (geheel) terugkrijgen. Belanghebbenden vallen buiten die groepen. Rechtbank en hof oordelen dat dit neerkomt op verboden tariefdifferentiatie. Hoewel formeel één tarief geldt, ontstaat materieel een onderscheid tussen groepen belastingplichtigen.

De Hoge Raad oordeelt dat bij de beoordeling of gemeentelijke OZB-tarieven in strijd zijn met de Gemeentewet niet alleen naar de tarieven in de verordening moet worden gekeken, maar ook naar teruggaafregelingen die de hoogte van het tarief indirect beïnvloeden. De Gemeentewet kent drie vormen van OZB : eigenarenbelastingen woningen, eigenarenbelasting niet-woningen en gebruikersbelastingen niet-woningen. De tarieven tussen die categorieën mogen verschillen, maar binnen een categorie niet (art. 220f lid 1 Gemeentewet). Dat verbod ziet niet alleen op progressieve tarieven, maar op iedere vorm van differentiatie, ongeacht het doel. Bij de toetsing aan art. 220f lid 1 Gemeentewet moet bovendien ook worden gekeken naar besluiten buitenom de OZB-verordening die beogen de hoogte van de tarieven voor bepaalde (groepen van) belastingplichtigen in feite te verlagen. Ook daardoor kan namelijk een verboden differentiatie van de tarieven ontstaan. Dat geldt ook wanneer die feitelijke verlaging, zoals in dit geval, plaatsvindt via een retributieregeling van een privaatrechtelijke rechtspersoon aan wie een deel van de opbrengst van de belasting wordt betaald. Het hof heeft de verordening terecht onverbindend verklaard voor zover het tarief betrekking heeft op de opslag.

[Bron Uitspraak]

Wetingang:

Gemeentewet artikel 220F