De Hoge Raad oordeelt in genoemd arrest dat op DRV-uitkeringen, in tegenstelling van waar het besluit van 24 maart 2014, nr. DGB 2014/144M, V-N 2014/19.7, van uitgaat, niet art. 3.81, maar art. 3.82 aanhef en onderdeel b Wet IB 2001 van toepassing is. De Hoge Raad beschouwt art. 3.82 Wet IB 2001 als bijzondere regeling ten opzichte van het algemene loonbegrip van art. 3.81 Wet IB 2001. Alleen dat artikel beheerst daardoor volgens de Hoge Raad de box 1-behandeling van DRV-uitkeringen. Bij toepassing van art. 3.82 Wet IB 2001 is het van belang of het aannemelijk is dat de aanspraak eerder in een met de Nederlandse loon- of inkomstenbelasting vergelijkbare heffing is betrokken.
De DRV-premies zijn in Duitsland in gelijke mate door werkgever en werknemer betaald. Voor het aan werknemersbijdragen gerelateerde deel van de DRV is dit anders. Vanaf 2005 zijn de werknemerspremies in Duitsland in toenemende mate aftrekbaar. Met ingang van 2023 zijn de werknemerspremies volledig aftrekbaar. Bij veel DRV-aanspraken is daardoor een splitsing nodig bij de toepassing van art. 3.82 Wet IB 2001. Daarbij moet onderscheid worden gemaakt tussen de DRV-uitkering zelf en de daarbij betaalde Zuschuss.
De staatssecretaris geeft in het besluit een goedkeuring voor de waardering van het box 3-deel van een DRV-aanspraak en een goedkeuring voor het gebruik van het Kohortenprinzip, zoals opgenomen in een tabel bij het besluit.
Het nieuwe beleidsbesluit treedt op 8 oktober 2026 in werking. Ambtshalve vermindering op grond van het arrest en dit besluit is volgens de staatssecretaris alleen mogelijk voor belastingaanslagen die op 19 juni 2026 nog niet onherroepelijk vaststonden.
Wetingang:
Wet inkomstenbelasting 2001 artikel 3.82
Rubriek: Inkomstenbelasting, Internationaal belastingrecht
Regelgevende instantie: Ministerie van Financiën
Editie: 8 oktober
Informatiesoort: VN Vandaag