X richt in 2005 samen met twee anderen als ‘initial investors’ een BV op. De BV en haar dochter-BV's ontwikkelen software. In 2006, 2011 en 2014 treden nieuwe aandeelhouders toe, waarbij tevens persoonlijke holdings zijn gecreëerd. Uiteindelijk koopt een derde in 2018 alle aandelen in de BV. Volgens de inspecteur is een lucratief belang (art. 3.92b Wet IB 2001) verkocht en hij legt een IB-aanslag op met een te betalen bedrag van € 35.041.639, daarvan is € 4.068.570 aan belastingrente. Bij uitspraak op bezwaar is het eerder gestelde resultaat uit overige werkzaamheid verminderd met € 59.617.526. In beroep is in geschil of terecht slechts een forfaitaire bezwaarkostenvergoeding van € 3235 is toegekend. X claimt voor de bezwaar- en beroepsfase recht te hebben op een integrale vergoeding van ruim € 2 mln.

Rechtbank Den Haag oordeelt dat de inspecteur bij de aanslagregeling tegen beter weten in heeft gehandeld. Uit de wetsgeschiedenis volgt namelijk dat aandelen van ‘initial investors’ geen lucratief belang zijn. De gestelde kosten van rechtsbijstand tijdens de aanslagregeling (€ 161.091) en de beroepsfase (€ 444.943) worden sowieso niet vergoed. De declaraties van het advocatenkantoor voor de bezwaarfase van € 1.637.781 zijn voor de helft betaald door een andere ‘initial investor' aan wie uiteindelijk geen aanslag is opgelegd. Dit deel komt ook niet voor vergoeding in aanmerking. Het restant van € 818.890 gaat de grenzen van het redelijke ver te buiten, mede omdat geen declaraties – alleen een 'overzicht' – zijn overgelegd, geen specificatie van de bestede tijd is gegeven en ook betaalbewijzen ontbreken. Uit de gedingstukken wordt afgeleid dat X recht heeft op € 50.000, minus de reeds toegekende forfaitaire vergoeding. Voor het beroep wordt een proceskostenvergoeding toegekend van € 3736.

[Bron Uitspraak]

Wetingang:

Besluit proceskosten bestuursrecht artikel 2

Algemene wet bestuursrecht artikel 7.15

Algemene wet bestuursrecht artikel 8.75

Wet inkomstenbelasting 2001 artikel 3.92B