X is opgericht in 1998 en is uitsluitend beherend vennoot van een CV, die sinds 2006 geen economische activiteit meer ontplooit. Haar enig bestuurder is A, tevens gemachtigde van X, en enig werknemer van de CV. De ontvanger stuurt X op 21 maart 2017 een aanmaning voor het betalen van de VPB-aanslag over 2010 en brengt € 16 aanmaningskosten in rekening. Ondanks dat haar bezwaar tegen de kosten is afgewezen, stelt X de ontvanger in 2019 alsnog in gebreke wegens het niet tijdig doen van uitspraak op bezwaar. Volgens Rechtbank Noord-Holland is het beroep van X niet-ontvankelijk, omdat de ontvanger al uitspraak op bezwaar heeft gedaan. Zij krijgt wegens het overschrijden van de redelijke termijn wel een ISV van € 1000. X stelt in hoger beroep dat de vergoeding te laag is en dat zij ook recht heeft op een dwangsom.

Hof Amsterdam (V-N 2024/35.1.5) oordeelt dat de rechtbank ten onrechte een ISV heeft toegekend aan X. De door de rechtbank toegekende ISV blijft echter in stand omdat de ontvanger geen hoger beroep heeft ingesteld. X had geen belang bij het instellen van het beroep tegen het niet tijdig doen van uitspraak op bezwaar inzake de kostenbeschikking. De ISV is dus ten onrechte toegekend. Ondanks het misbruik door X van procesrecht blijft de vergoeding wel in stand. De ontvanger heeft namelijk geen hoger beroep ingesteld. X’ hoger beroep is ongegrond. X gaat in cassatie, maar betaalt het griffierecht niet. De Hoge Raad verklaart het beroep in cassatie niet-ontvankelijk.

[Bron Uitspraak]

Wetingang:

Kostenwet invordering rijksbelastingen artikel 2

Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden artikel 6