X BV heeft in Israël wonende en gevestigde aandeelhouders en beheert onroerende zaken en belegt daarin. De aankoop van een kantoorpand voor KPN wordt deels gefinancierd met aandeelhoudersleningen van € 10 mln, met een rente van 10% per jaar. De inspecteur legt VPB-aanslagen en DB-naheffingsaanslagen met boetes op aan X BV. Hof Amsterdam doet op 7 mei 2024 (ECLI:NL:GHAMS:2024:1920) uitspraak in de VPB-zaak over de toepassing van het fbi-regime. In de (onderhavige) DB-zaak stelt de inspecteur dat de aandeelhoudersleningen weliswaar zakelijk zijn, maar dat de overeengekomen rente van 10% onzakelijk hoog is. Volgens de inspecteur is een rentepercentage van 2,59% zakelijk. Het verschil moet als uitdeling worden aangemerkt. Rechtbank Noord-Holland oordeelt dat de rente van 10% op de AHL onzakelijk hoog is. De rechtbank sluit zich aan bij het percentage van 4,25, dat volgt uit de ingebrachte stukken. Het meerdere moet als onzakelijke rente worden aangemerkt.

Hof Amsterdam oordeelt dat de inspecteur terecht dividendbelasting heft over de onzakelijk hoge rente. Verkapte dividenduitkeringen vallen namelijk ook onder het bereik van de dividendbelasting. Het hof verwijst naar de ruime omschrijving in art. 3 Wet DB 1965 en verwerpt de stelling van X BV dat haar Israëlische aandeelhouders belastingplichtig zijn voor de dividendbelasting, en niet zij. Ook verwerpt het hof de stelling van X BV dat de onzakelijkelening-jurisprudentie zich niet uitstrekt tot de dividendbelasting. Onder verwijzing naar zijn uitspraak van 7 mei 2024 merkt het hof op dat de inspecteur de correctie van de renteaftrek op de AHL als verkapt dividend in de naheffingsaanslagen dividendbelasting heeft kunnen betrekken. Ook laat het hof, anders dan de rechtbank, de vergrijpboetes in stand, maar vermindert deze naar 25% en brengt daar bovenop nog 20% in mindering wegens overschrijding van de redelijke termijn.

[Bron Uitspraak]

Wetingang:

Wet op de dividendbelasting 1965 artikel 1