Belanghebbende (X) wordt op 16 oktober 1996 op staande voet ontslagen. De rechtbank vernietigt het vonnis van de kantonrechter dat belanghebbende terecht is ontslagen en bepaalt dat belanghebbendes werkgever (A bv) een schadevergoeding moet betalen. Na langdurige onderhandelingen geeft belanghebbende in december 2003 aan dat hij de schadevergoeding in zijn geheel wil ontvangen en niet wil gebruiken voor storting op een levensverzekeringspolis voor de opbouw van zijn pensioen. A bv keert de vergoeding in januari 2004 uit. Belanghebbende verantwoordt de uitkering niet in zijn IB-aangifte voor het jaar 2004. De inspecteur corrigeert de aangifte. Belanghebbende stelt vervolgens dat de uitkering in 2003 belast had moeten worden. Rechtbank 's-Gravenhage is het met belanghebbende eens. Hof 's-Gravenhage oordeelt dat de ontslaguitkering in 2004 inbaar is geworden. Het hof overweegt hierbij dat belanghebbende er bijna twee jaar over heeft gedaan om te beslissen hoe hij de uitkering zou aanwenden en pas in december 2003 een beslissing heeft genomen. Voor A bv was het dan ook tot dat moment onduidelijk hoeveel zij moest uitbetalen en aan wie. Het hof oordeelt vervolgens dat A bv niet heeft gedraald met het uitbetalen van de uitkering en dat de inspecteur de uitkering terecht in 2004 heeft belast. Het hof vernietigt de uitspraak van de rechtbank. De Hoge Raad oordeelt dat het hof terecht de conclusie heeft getrokken dat de ontslaguitkering pas in 2004 in de belastingheffing kon worden betrokken. De Hoge Raad verwerpt hiermee de stelling van belanghebbende dat in 2002 al sprake was van inbaarheid. De Hoge Raad acht hierbij van belang dat belanghebbende zich wilde beraden over de aanwending van de ontslaguitkering en dat er geen sprake van inbaarheid is zolang hij zijn keuze nog niet heeft bepaald. De Hoge Raad bevestigt de uitspraak van het hof.

[Bron Uitspraak]