Aan X zijn door de heffingsambtenaar van BWB aanslagen OZB en rioolheffing opgelegd en is een WOZ-beschikking afgegeven. Tevens zijn aanslagen watersysteemheffing gebouwd en zuiveringsheffing opgelegd. X heeft de heffingsambtenaar in gebreke gesteld en heeft bezwaar gemaakt tegen de afwijzing van twee verzoeken om een dwangsom. X komt met een veelvoud aan grieven in beroep.

Rechtbank Zeeland-West-Brabant concludeert dat beide partijen van mening zijn dat de WOZ-waarde moet worden verminderd. Om die reden heeft X recht op een proceskostenvergoeding. De stellingen van X dat het motiveringsbeginsel is geschonden en dat art. 40 Wet WOZ is geschonden, hoeven daarom geen behandeling meer. De rechtbank verwerpt de grieven van X inzake de overschrijding van de opbrengstlimiet voor wat betreft de rioolheffing van de gemeente Breda en de watersysteemheffing en de zuiveringsheffing van het Waterschap Brabantse Delta. X heeft, nadat de heffingsambtenaar inzicht heeft gegeven in de stukken, onvoldoende gemotiveerd redelijke twijfel opgeroepen over de stukken. De rechtbank oordeelt ook over de dwangsombesluiten, ook al zijn de bezwaren daartegen nog niet afgedaan (art. 4:19 Awb). De heffingsambtenaar heeft X in de eerste dwangsombeschikking terecht niet-ontvankelijk verklaard. In de tweede dwangsombeschikking heeft de heffingsambtenaar te weinig toegekend. Dat beroep is gegrond. De rechtbank constateert dat de redelijke termijn voor de duur van de procedure is overschreden, maar kent geen schadevergoeding toe, omdat X niet aannemelijk maakt dat het belang meer is dan € 1000.

[Bron Uitspraak]