X CV gaat in beroep tegen een kennisgeving van verrekening van belastingbedragen. Rechtbank Noord-Holland verklaart het beroep niet-ontvankelijk voor zover het beroep betrekking heeft op het niet vergoeden van invorderingsrente en acht zich voor het overige onbevoegd. Wel kent zij X CV een immateriëleschadevergoeding van € 1000 toe. In hoger beroep stelt X CV dat zij ook recht heeft op een proceskostenvergoeding.

Hof Amsterdam (V-N 2025/14.1.8) kent X CV niet alsnog een proceskostenvergoeding toe voor de beroepsfase. Hoewel de Staat onherroepelijk is veroordeeld tot de immateriëleschadevergoeding en geen verweer voert, acht het hof de beslissing van de rechtbank evident onjuist. Het geschil betreft geen belastingzaak en de verrekening is tijdig hersteld, zodat X CV niet te lang spanning en frustratie heeft ondervonden. Bovendien ontvangt X CV in een parallelle zaak € 2000 immateriëleschadevergoeding. Het hof oordeelt verder dat X CV geen extra kosten maakt voor het verzoek tot immateriëleschadevergoeding en dat haar gemachtigde geen beroepsmatige rechtsbijstand verleent. Toekenning van een proceskostenvergoeding zou daarom leiden tot een ongerechtvaardigde verrijking. De klacht over wettelijke rente over proceskosten slaagt niet, omdat de rechtbank X CV geen proceskostenvergoeding heeft toegekend. Het hof vult de uitspraak aan met een beslissing over wettelijke rente voor alle te betalen bedragen, maar verklaart het hoger beroep ongegrond en bevestigt de uitspraak van de rechtbank. De Hoge Raad verklaart het beroep in cassatie niet-ontvankelijk, omdat het duidelijk niet kan slagen (art. 80a lid 1 Wet RO).

[Bron Uitspraak]

Wetingang:

Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden artikel 6

Algemene wet bestuursrecht artikel 8.75