X woont van 2008 tot en met 2012 in Nederland en emigreert in 2013 naar de Kanaaleilanden. De inspecteur legt in 2020 navorderingsaanslagen IB/PVV 2008 tot en met 2012 op. X verzoekt om uitstel van betaling. De ontvanger verlangt zekerheid vanwege het emigratierisico en onvoldoende verhaalsmogelijkheden in Nederland. X stelt geen zekerheid, waarna de ontvanger het uitstel afwijst. Op 16 februari 2023 stuurt de ontvanger vijf aanmaningen naar de op de Kanaaleilanden wonende X met telkens € 18 aan aanmaningskosten. X maakt bezwaar. De ontvanger verklaart de bezwaren ongegrond. De rechtbank Zeeland-West-Brabant verklaart de beroepen ongegrond.

In geschil is of de ontvanger bevoegd is aanmaningen naar X in het buitenland te sturen en daarbij aanmaningskosten in rekening te brengen.

Hof ’s-Hertogenbosch oordeelt dat de ontvanger met het versturen van de aanmaningen zijn eigen rechtsmacht uitoefent en geen inbreuk maakt op de jurisdictie van de Kanaaleilanden. X is gedurende 2008 tot en met 2012 binnenlands belastingplichtige. De emigratie naar het buitenland in 2013 leidt niet tot het wegvallen van de Nederlandse belastingschuld over die periodes. De belastingschuld is niet verjaard. X stelt geen zekerheid en ontvangt terecht geen uitstel van betaling. De ontvanger is bevoegd de aanmaningen te sturen en aanmaningskosten van € 18 per aanmaning in rekening te brengen. Het hof verklaart het hoger beroep ongegrond.

[Bron Uitspraak]

Wetingang:

Invorderingswet 1990 artikel 3

Invorderingswet 1990 artikel 5

Invorderingswet 1990 artikel 25

Algemene wet inzake rijksbelastingen artikel 1