Deze ‘titel’-vraag is opnieuw¹ weer prominent in beeld, dit keer bij diverse zaken inzake de verhuurderheffing (hierna: VHH). VHH: een rijksbelasting die vanaf dag één al op veel kritiek kon rekenen² en inmiddels gelukkig niet meer bestaat. Er zijn echter nog VHH-zaken die ter beoordeling voorliggen aan de Hoge Raad. Zaken die ook teruggrijpen op het arrest van de Hoge Raad van 8 juni 2018³ waarin hij oordeelde dat bij mede-eigendomsituaties het gelijkheidsbeginsel is geschonden. Waarbij de Hoge Raad aan de procederende belanghebbende wel alvast direct rechtsherstel bood en aangaf dat nu de wetgever aan zet was om reparatiewetgeving door te voeren.

Advocaat-generaal Wattel concludeert dat (de terugwerkende kracht van) art. 1.6a Wmw de gerechtvaardigde verwachtingen van mede-eigenaren niet heeft aangetast. Het was voor mede-eigenaren tijdig duidelijk op welke wijze zij in 2020 in de heffing betrokken zouden worden.

A-G Wattel is van mening dat de verhoging van de voetvrijstelling en de compenserende tariefverhoging niet discriminatoir is. Niet valt in te zien waarom de allergrootste verhuurders niet relatief iets meer zouden mogen betalen.

Hof Den Haag oordeelt dat op het niveau van de regelgeving geen sprake is van een schending van art. 1 EP EVRM. Het hof overweegt daarbij dat de wetgever zich rekenschap heeft gegeven van de mogelijke gevolgen van de verhuurderheffing en de te verwachten effecten voor verhuurders van gereguleerde woonruimte.

Rechtbank Noord-Holland oordeelt dat de juridische eigenaar van een aantal huurwoningen belastingplichtig is voor de verhuurderheffing.

Rechtbank Noord-Holland oordeelt dat de terugwerkende kracht van de reparatiewet verhuurderheffing bij gedeeld genot huurwoningen niet in strijd is met het rechtszekerheidsbeginsel. De wetgever heeft de terugwerkende kracht namelijk nader toegelicht.