X BV verhuurt woningen en heeft over 2019, 2020 en 2021 verhuurderheffing betaald. Volgens X BV hangt de verhuurderheffing samen met de inkomensafhankelijke huurverhoging (IAH). De IAH zou verboden staatssteun zijn en de verhuurderheffing voldoet daarom niet aan de ‘fair-balance’-toets van art. 1 EP van het EVRM. Volgens Hof Arnhem-Leeuwarden staat de IAH in wettelijke zin los van de verhuurderheffing. X BV maakt niet aannemelijk dat het gelijkheidsbeginsel is geschonden door in 2019 niet te heffen bij mede-eigendom en de voetvrijstelling te verhogen van tien naar vijftig sociale huurwoningen. X BV gaat in cassatie.

De Hoge Raad oordeelt dat er geen formeel of financieel verband is tussen de verhuurderheffing en de IAH, in de zin dat (de invoering van) de IAH een bestaansvoorwaarde was voor (de invoering van) de Wet maatregelen woningmarkt 2014 II (Wmw II). Voor de tijdelijke ongelijke behandeling in 2019 bestaat voorts een objectieve en redelijke rechtvaardiging. De wetgever heeft het door de Hoge Raad geconstateerde gebrek in de Wmw II (zie HR 8 juni 2018, ECLI:NL:HR:2018:846, V-N 2018/31.21) binnen een redelijke termijn hersteld. Van schending van art. 26 IVBPR, art. 14 EVRM en/of het discriminatieverbod als algemeen rechtsbeginsel is daarom geen sprake. Het beroep in cassatie van X is ook voor het overige ongegrond (art. 81 lid 1 Wet RO).

[Bron Uitspraak]

Wetingang:

Wet maatregelen woningmarkt 2014 II artikel 1.4

Wet maatregelen woningmarkt 2014 II artikel 1.7

Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden artikel 14

Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden

Internationaal Verdrag inzake burgerrechten en politieke rechten artikel 26