X NV en haar twee dochter-BV's maken deel uit van de fiscale eenheid-VPB van Stichting C (een woningcorporatie). De dochters verhuren onroerende zaken aan derden. Stichting C verkoopt in 2016 een aandelenbelang van 55,02% in X NV aan drie partijen. X NV vormt direct daarna met haar dochters een nieuwe fiscale eenheid-VPB. In geschil is de aanslag van X NV over haar eerste korte boekjaar, waarbij de inspecteur weigert om de voorvoegingsverliezen van de dochters te verrekenen. Volgens Rechtbank Noord-Holland is het belang in X NV in belangrijke mate (30% of meer) gewijzigd en houden de dochters zich bezig met het beleggen van vermogen. De geclaimde voorwaartse verliesverrekening is daarom niet mogelijk. X NV gaat in sprongcassatie.
De Hoge Raad oordeelt dat het voor de uitleg van het beleggingsbegrip in art. 20a lid 8 Wet VPB 1969 niet relevant is of de activiteiten voor de toepassing van andere wetsartikelen worden aangemerkt als ondernemingsactiviteit. De omstandigheid dat woningcorporaties vanaf 2008 integraal VPB-plichtig zijn geworden, heeft dus geen invloed op de uitleg van dat beleggingsbegrip. De integrale VPB-plicht is juist ingevoerd om “fiscaal een meer gelijk speelveld” te creëren voor woningcorporaties en commerciële vastgoedpartijen. Het is namelijk de bedoeling om woningcorporaties gelijk te behandelen als andere vastgoedondernemingen. Het beroep van X NV is ook voor het overige ongegrond.
Wetingang:
Wet op de vennootschapsbelasting 1969 artikel 20A
Wet op de vennootschapsbelasting 1969 artikel 20A
Wet op de vennootschapsbelasting 1969 artikel 20A