X BV exploiteert een internationale transportonderneming en leent personeel in bij Z BV. Na het faillissement van Z BV stelt de ontvanger X BV aansprakelijk voor de openstaande belastingschulden. X BV betoogt dat de ontvanger zijn bevoegdheid heeft verspeeld doordat hij bij het verlenen van uitstel van betaling en het treffen van invorderingsmaatregelen genoegen heeft genomen met onvoldoende zekerheden. Rechtbank Zeeland-West-Brabant oordeelt dat de ontvanger niet onzorgvuldig heeft gehandeld. Volgens de rechtbank mocht de ontvanger vertrouwen op de verklaring van Z BV dat zij bevoegd was haar vorderingen te verpanden en heeft hij voldoende zekerheden bedongen. Wel wordt het bedrag van de aansprakelijkstelling verminderd.

Hof 's-Hertogenbosch oordeelt dat de ontvanger niet aannemelijk heeft gemaakt dat hij niet met minder zekerheid genoegen heeft genomen dan van hem bij een behoorlijke uitoefening van zijn taak mag worden verlangd. Daarbij is van belang dat de ontvanger, ondanks signalen dat vorderingen van Z BV mogelijk waren gecedeerd in het kader van factoring, heeft nagelaten de relevante factoringovereenkomst op te vragen en te controleren. Hierdoor heeft hij onvoldoende onderzocht of het verkregen pandrecht daadwerkelijk een toereikende zekerheid vormde. Daarnaast oordeelt het hof dat de ontvanger, voorafgaand aan het vestigen van het pandrecht, feitelijk uitstel van betaling heeft toegestaan zonder zijn positie tijdig en adequaat veilig te stellen. Van een zorgvuldig handelend ontvanger had mogen worden verwacht dat hij actief nadere informatie had ingewonnen en zo nodig aanvullende zekerheden had verlangd of invorderingsmaatregelen had genomen. De ontvanger heeft ten onrechte genoegen genomen met een ontoereikende zekerheid en heeft daarmee zijn bevoegdheid verloren om X BV aansprakelijk te stellen. De aansprakelijkstelling wordt vernietigd.

[Bron Uitspraak]

Wetingang:

Invorderingswet 1990 artikel 34