Y houdt, via Z BV, aandelen in X BV. X BV houdt zich onder andere bezig met het fokken en houden van paarden en de handel in paarden. De werkzaamheden van Y bestaan uit de dagelijkse leiding over het paardenpension en de verzorging en training van de paarden. Zij verricht haar werkzaamheden voor X BV vanuit haar eenmanszaak. Naar aanleiding van een boekenonderzoek stelt de inspecteur dat het gebruikelijk loon van Y moet worden vastgesteld op € 34.125 en legt daartoe in 2023 een LH-naheffingsaanslag 2020 op aan X BV. X BV stelt dat de inspecteur een ambtelijk verzuim heeft begaan door in de in 2022 aan Y opgelegde IB-navorderingsaanslag 2020 geen gebruikelijk loon mee te nemen. De inspecteur acht naheffing toch mogelijk omdat de loonheffing in casu een eindheffing is, die niet verrekenbaar is met de door Y verschuldigde IB.

Hof 's-Hertogenbosch oordeelt dat de inspecteur niet bevoegd is om een LH-naheffingsaanslag op te leggen in verband met het gebruikelijk loon van Y. Hij heeft namelijk een ambtelijk verzuim begaan door bij de IB-navorderingsaanslag van Y het gebruikelijk loon niet in de IB-heffing te betrekken. Omdat de LH-naheffingsaanslag is vastgesteld na de vaststelling van de IB-navorderingsaanslag moet de LH-naheffingsaanslag worden vernietigd. Dat de loonheffing in casu een eindheffing zou zijn, acht het hof niet van belang. Het betoog van de inspecteur zou er anders namelijk toe leiden dat de verhouding tussen de LB en de IB zo goed als zinledig zou zijn als deze geen betrekking zou hebben op loonbestanddelen die door de inhoudingsplichtige niet in een LB-aangifte zijn opgenomen. Het gelijk is aan X BV.

[Bron Uitspraak]

Wetingang:

Wet op de loonbelasting 1964 artikel 28A

Wet op de loonbelasting 1964 artikel 31

Algemene wet inzake rijksbelastingen artikel 16