Diverse Kamerleden stellen vragen over dit wetsvoorstel. Zo wil men weten of de genoemde doelstellingen van het wetsvoorstel wel voldoende worden bereikt. Het gaat immers om vrij specifieke gevallen en een relatief kleine groep mensen.

Volgens de staatssecretaris is het nieuwe toeslagpartnerbegrip begrijpelijker en intuïtiever. Uit het delen van een woning blijkt namelijk niet dat personen de financiële verantwoordelijkheid voor elkaars zorgkosten of kinderen wensen te delen. Doordat minder vaak een beroep wordt gedaan op een uitzondering is er voor burgers en ook de uitvoering sprake van een vereenvoudiging. Ook zullen minder mensen ongewenst toeslagpartner zijn.

Het criterium voor het samengestelde gezinnen komt met de wet te vervallen. Dit betekent dat een volwassene die op hetzelfde adres staat ingeschreven als een meerderjarige en het minderjarige kind van één van hen, niet langer als toeslagpartner wordt aangemerkt, tenzij sprake is van een andere grond op basis waarvan toeslagpartnerschap ontstaat. Ook vervalt het toeslagenpartnerschap van deze groep automatisch zodra de wet van kracht wordt.

De nota van wijziging geeft Dienst Toeslagen de mogelijkheid om het recht op zorgtoeslag, kindgebonden budget en kinderopvangtoeslag van de voormalige toeslagenpartners opnieuw individueel te beoordelen en vast te stellen. Dit geldt echter niet voor de huurtoeslag of in gevallen waarbij een partner zelf geen kinderen heeft.

De staatssecretaris is positief over de handhaving van de wet en de impact ervan op de uitvoering. “Het vervallen van partnerschapsuitzonderingen is een vereenvoudiging in de uitvoering en zal daarmee naar verwachting een positief effect hebben op de objectiveerbaarheid en daarmee deels op de handhaafbaarheid van het Awir-partnerbegrip.”

Wetingang:

Algemene wet inkomensafhankelijke regelingen artikel 3

[Nieuwsbron]