X BV exploiteert 176 woningen en heeft drie werknemers, waaronder A, haar statutair bestuurder. A is indirect 100% aandeelhouder en geniet een loon van € 10.386 per jaar. Aan X BV worden LH-naheffingsaanslagen opgelegd waarbij voor het gebruikelijk loon wordt aangesloten bij de meest vergelijkbare dienstbetrekking en een bijtelling wegens privégebruik van enkele auto’s wordt toegepast voor werkneemster B. Rechtbank Den Haag oordeelt dat zowel de inspecteur als X BV het door hen verdedigde gebruikelijk loon niet aannemelijk maken en stelt het loon vast op het normbedrag van art. 12a lid 1 onderdeel a Wet LB1964 zonder toepassing van een deeltijdfactor. Het verzoek om een voor verhaal vatbare LH-naheffingsaanslag in verband met het privégebruik van de auto’s op te leggen is volgens de rechtbank terecht afgewezen. X BV gaat in hoger beroep.

Hof Den Haag oordeelt dat de rechtbank voor de vaststelling van het gebruikelijk loon terecht is uitgegaan van het normbedrag. Het hof verwerpt het beroep van X BV op het vertrouwensbeginsel en de stelling van de inspecteur dat het gebruikelijk loon hoger moet worden vastgesteld dan het normloon. Beide partijen maken volgens het hof hun stellingen niet aannemelijk. Ook volgt het hof het oordeel van de rechtbank over de bijtelling. Op de bijtelling van het privégebruik is het eindheffingsregime van art. 31 Wet LB 1964 van toepassing. X BV onderbouwt namelijk onvoldoende dat de over de bijtelling verschuldigde loonheffing feitelijk en juridisch op werkneemster B is te verhalen. Het hof bevestigt de uitspraak van de rechtbank.

[Bron Uitspraak]

Wetingang:

Wet op de loonbelasting 1964 artikel 12A

Wet op de loonbelasting 1964 artikel 31