X is in 2006 als ‘gespecialiseerd insolventieadviseur’ betrokken bij het saneringstraject van een aantal BV's. Deze zijn kort daarna failliet gegaan. De ontvanger heeft in hun faillissementen vorderingen ingediend op grond van belastingaanslagen. De curator heeft X namens de gezamenlijke crediteuren aansprakelijk gesteld wegens onrechtmatige benadeling en vergoeding gevorderd van de daardoor veroorzaakte schade. Deze zaak is inmiddels geëindigd in een schikking. In de onderhavige civiele procedure tegen de ontvanger vordert X, als derde, een vergoeding van de schade die de ontvanger heeft veroorzaakt en een veroordeling om de ter verificatie ingediende vorderingen als materieel onverschuldigd alsnog buiten invordering te stellen. Zowel Rechtbank Noord-Holland als Hof Amsterdam stellen X in het ongelijk. In cassatie stelt X dat het hof de juistheid van de aanslagen volledig had moeten beoordelen en niet louter op onmiskenbare onjuistheid.
De Hoge Raad oordeelt dat de burgerlijke rechter bij de beoordeling of de ontvanger onrechtmatig jegens X heeft gehandeld, de aanslagen niet volledig hoeft te toetsen. De burgerlijke rechter kan in een geval als deze onrechtmatigheid aannemen indien de ontvanger de mogelijkheid heeft de belastingvordering buiten invordering te stellen, een daartoe strekkend verzoek is afgewezen, en de derde bewijst dat de ontvanger kennis droeg van feiten en omstandigheden op grond waarvan de ontvanger in redelijkheid niet kon oordelen dat de belastingaanslagen materieel verschuldigd waren. De formele rechtskracht van de aanslag waarbij de belasting is vastgesteld, doet daaraan niet af. Het middel kan niet tot cassatie leiden.
Wetingang:
Burgerlijk Wetboek Boek 6 artikel 162