X, aan wie een naheffingsaanslag BPM is opgelegd, stelt dat het in rekening brengen van belastingrente bij een naheffingsaanslag BPM in strijd is met art. 110 VWEU. Volgens hem ontstaat een verboden verschil in heffingsmodaliteit: bij aankoop van een al in Nederland geregistreerde gebruikte auto kan geen belastingrente worden geheven, terwijl bij invoer uit een andere lidstaat wél belastingrente wordt opgelegd.

De Hoge Raad oordeelt dat het in rekening brengen van belastingrente bij naheffing van BPM niet in strijd is met art. 110 VWEU. Uit HR 17 juli 2026, ECLI:NL:HR:2026:1244, V-N 2026/32.23 volgt dat art. 110 VWEU lidstaten ruimte biedt om een systeem van naheffing te hanteren wanneer te weinig BPM is voldaan. Het risico van naheffing van BPM dat kopers van buitenlandse tweedehands auto’s moeten dragen, is geen verboden verschil in heffingsmodaliteit. Met betrekking tot belastingrente geldt dat deze zijn grondslag vindt in de vaststelling dat het opleggen van de naheffingsaanslag door toedoen van de belastingplichtige te lang is uitgebleven. Het is buiten redelijke twijfel dat lidstaten rente mogen heffen bij niet‑tijdige betaling, zolang dit niet verder gaat dan nodig is voor juiste belastinginning en fraudepreventie. Het in rekening brengen van belastingrente is geen bescherming van binnenlands geregistreerde motorvoertuigen ten opzichte van uit een andere lidstaat afkomstige motorvoertuigen. Dat bij binnenlandse voertuigen geen belastingrente wordt geheven, komt doordat eventuele rente al door een eerdere belastingplichtige is betaald. Het verschil in behandeling is daarom geen verboden heffingsmodaliteit als bedoeld in de in het arrest van 17 juli 2026 genoemde rechtspraak van het HvJ EU. De Hoge Raad ziet geen reden om prejudiciële vragen te stellen en verklaart het cassatieberoep van X ongegrond.

[Bron Uitspraak]

Wetingang:

Verdrag betreffende de werking van de Europese Unie artikel 110

Algemene wet inzake rijksbelastingen artikel 30H