X BV verhuurt een bedrijfspand aan A BV. Tevens stelt zij, op grond van een huurkoopovereenkomst, machines ter beschikking aan A BV. Nadat A BV failliet wordt verklaard, deelt de curator op 12 maart 2021 aan X BV mee dat de huurovereenkomst voor het bedrijfspand wordt opgezegd. X BV stemt er mee in om de huur per 15 maart 2021 te beëindigen, terwijl in de huurovereenkomst een opzegtermijn van drie maanden is opgenomen. Hierdoor kwalificeren de machines per direct niet meer als bodemzaken. De ontvanger is van mening dat X BV de beëindiging van de huurovereenkomst bij de Belastingdienst had moeten melden en legt een beschikking executiewaarde van € 58.500 op. Hof Arnhem-Leeuwarden oordeelt dat X BV haar voornemen om de huurovereenkomst per 15 maart 2021 te beëindigen had moeten melden aan de ontvanger. De beschikking executiewaarde is terecht opgelegd. X BV gaat in cassatie.

Advocaat-generaal Koopman concludeert dat X BV met haar mededeling dat de huur per 15 maart 2021 is beëindigd de knoop heeft doorgehakt om de huur op te zeggen. Dit is te kwalificeren als een handeling die ertoe leidt dat de ontvanger geen bodembeslag meer kan leggen. Hetgeen X BV hier tegen inbrengt snijdt volgens de A-G geen hout. De beschikking executiewaarde is volgens de A-G terecht opgelegd. De A-G adviseert de Hoge Raad om het beroep in cassatie ongegrond te verklaren. De A-G maakt nog een afsluitende opmerking over het bodemrecht van de fiscus en pleit voor het achterwege laten van een beschikking ex art. 22bis IW 1990 als geen verwijt kan worden gemaakt van het niet melden. Dit kan X BV echter niet baten.

[Bron Uitspraak]

Wetingang:

Invorderingswet 1990 artikel 22BIS