X en Y werken in 2016-2018 op een binnenvaartschip in België, Duitsland en Nederland voor Q GmbH, hun werkgever uit Liechtenstein. Het schip heeft een in Nederland gevestigde eigenaar en exploitant. De SVB geeft A1-verklaringen af en verklaart de Nederlandse socialezekerheidswetgeving van toepassing. Aangezien het schip in 2016 28% van de tijd in Nederland vaart (en in 2017 24% en in 2018 26%), werken X en Y volgens de SVB een substantieel gedeelte in hun woonland Nederland. De SVB houdt er rekening mee dat X en Y in Nederland wonen, dat het schip in Nederland is geregistreerd en dat de eigenaar en exploitant van het schip in Nederland zijn gevestigd. X en Y zijn van mening dat de Liechtensteinse socialezekerheidswetgeving van toepassing is. De Centrale Raad van Beroep oordeelt dat de SVB terecht heeft aangenomen dat X en Y een substantieel gedeelte van hun werkzaamheden hebben verricht in hun woonstaat Nederland. De SVB heeft terecht de Nederlandse socialezekerheidswetgeving van toepassing verklaard. X en Y gaan in cassatie. De Hoge Raad houdt de zaak van X en Y vervolgens aan in verband met de prejudiciële vragen die hij heeft gesteld in de Hakamp-zaak (15 maart 2024, 22/02795, ECLI:NL:HR:2024:390, V-N 2024/14.6).

De Hoge Raad oordeelt dat het oordeel van de CRvB, dat de Nederlandse socialeverzekeringswetgeving van toepassing is op X en Y, juist is. De klachten die zijn gericht tegen dit oordeel falen dan ook. De Hoge Raad merkt daarbij op dat de klachten zich enkel richten tegen vaststellingen van feitelijke aard van de CRvB en dat daarover in cassatie niet met succes kan worden geklaagd. Het antwoord op een eventuele vraag over de uitlegging of geldigheid van een bepaling van EU-recht, hoe het ook luidt, is dan niet relevant voor de beslissing van het geschil in cassatie. Er bestaat dan ook geen aanleiding om daarover een prejudiciële vraag aan het Hof van Justitie te stellen.

[Bron Uitspraak]

Wetingang:

Verordening (EG) Nr. 883/2004 betreffende de coördinatie van de socialezekerheidsstelsels artikel 13