Provincie X biedt haar werknemers in 2020 Individuele Keuze Budgetten (IKB's) aan. De werknemers kiezen hoe zij het IKB willen besteden door middel van het plaatsen van een vinkje in het digitale salarissysteem. In het Besluit noodmaatregelen coronacrisis (V-N 2020/19.3) staat een goedkeuring voor het ‘ongewijzigd door laten lopen’ van vaste reiskostenvergoedingen. De vergoeding wordt dan ‘niet tot het loon gerekend’, ook al wordt niet voldaan aan de wettelijke 128-dageneis. X draagt over maart 2021 een bedrag aan loonheffingen af in verband met het overschrijden van de vrije ruimte van 2020. Deze heeft betrekking op aan werknemers uitbetaalde reiskostenvergoedingen in verband met uitruil van IKB voor zover zij niet vóór 13 maart 2020 om die uitruil hebben verzocht door middel van het plaatsen van het vinkje in het systeem. X beroept zich op publicaties op het Forum Salaris, een online platform van de Belastingdienst en het UWV, waar op 8 december 2020 vragen zijn beantwoord over de uitruil van reiskosten en doet een beroep op het vertrouwensbeginsel. X gaat in cassatie.

De Hoge Raad oordeelt dat X aan de goedkeuring in het besluit niet het gerechtvaardigde vertrouwen kan ontlenen dat de vrijstelling ook kan worden toegepast op vaste reiskostenvergoedingen die na 12 maart 2020 zijn toegekend (zie HR 23 januari 2026, ECLI:NL:HR:2026:25, V-N 2026/6.8). De algemene 'verklaring uitruil reiskosten' die werknemers vanwege het IKB vooraf moesten ondertekenen en indienen bij X heeft niet een onvoorwaardelijk recht op een vaste reiskostenvergoeding doen ontstaan. De loonheffing is verschuldigd omdat niet vóór 13 maart 2020 een onvoorwaardelijk recht op een reiskostenvergoeding bestaat. De verschuldigdheid kan niet een gevolg zijn van een handelen of nalaten vanwege na die datum verstrekte inlichtingen op het Forum Salaris. Het beroep in cassatie van X is ongegrond.

[Bron Uitspraak]

Wetingang:

Wet op de loonbelasting 1964 artikel 31A