X maakt bezwaar tegen de WOZ-beschikking van zijn woning. Deze is door de gemeente Hoorn vastgesteld op € 222.000. X verzoekt met een beroep op art. 40 Wet WOZ om stukken met onder meer de KOUDV-factoren te verstrekken. Deze gegevens worden pas in de beroepsfase verstrekt. Rechtbank Noord-Holland handhaaft de WOZ-waarde en kent aan X vergoedingen toe wegens het overschrijden van de redelijke termijn en de proceskosten, maar niet voor het betaalde griffierecht. Hof Amsterdam acht de WOZ-waarde niet te hoog en oordeelt dat de gebruikte vaste correctiepercentages met betrekking tot de KOUDV-factoren niet onder de reikwijdte van art. 40 lid 2 Wet WOZ vallen. Verder hoefde de rechtbank geen griffierechtvergoeding toe te kennen. X gaat in cassatie.

De Hoge Raad oordeelt dat de gehanteerde correctiefactoren gegevens zijn die aan de waardevaststelling ten grondslag liggen, zodat die onder de reikwijdte van art. 40 lid 2 Wet WOZ vallen (zie HR 27 februari 2026, ECLI:NL:HR:2026:297, V-N 2026/14.20). Er is ten onrechte niet beoordeeld of art. 40 lid 2 Wet WOZ is geschonden wegens het niet-verstrekken van een onderbouwing bij de gehanteerde indexering en de grondstaffel, terwijl daarover in hoger beroep uitdrukkelijk was geklaagd. Tot cassatie kan dit echter niet leiden (zie r.o. 5.6, 5.16.7 en 5.16.10 van het arrest van 27 februari 2026). Het cassatieberoep is gegrond omdat het overgangsrecht van HR 31 mei 2024, ECLI:NL:HR:2024:567, V-N 2024/28.22 over de vergoeding van griffierecht van toepassing is. De uitspraken van het hof en de rechtbank worden vernietigd met betrekking tot de beslissingen over het griffierecht en de proceskosten. Voor de hoogte van de vergoeding van proceskosten in cassatie moet eerst worden beoordeeld of het onderhavige geval is aan te merken als een bijzonder geval. De zaak wordt daarom geschorst.

[Bron Uitspraak]

Wetingang:

Wet waardering onroerende zaken artikel 40

Algemene wet bestuursrecht artikel 8.74

Algemene wet bestuursrecht artikel 8.75