X gaat in beroep tegen een WOZ-beschikking. Rechtbank Noord-Holland verklaart het beroep ongegrond maar kent wegens overschrijding van de redelijke termijn wel een ISV toe van € 1000. Vanwege de ongegrondheid van het beroep wordt het griffierecht niet vergoed. Hof Amsterdam matigt de ISV tot € 100 gezien de eenvoud en het geringe belang van de zaak, de korte duur van de beschikking en het ontbreken van proceskostenrisico. Daarmee slaagt het incidentele hoger beroep van de heffingsambtenaar. Het hoger beroep van X is eveneens gegrond, namelijk voor zover hij klaagt over de beslissing van de rechtbank over terugbetaling van het griffierecht. Onder verwijzing naar HR 31 mei 2024, ECLI:NL:HR:2024:567, V-N 2024/28.22 draagt het hof de heffingsambtenaar op het griffierecht voor het hoger beroep te vergoeden. Het hof matigt de proceskostenvergoeding voor het hoger beroep tot € 60.

De Hoge Raad oordeelt onder verwijzing naar HR 8 augustus 2025, ECLI:NL:HR:2025:1122, V-N 2025/35.23 dat Hof Amsterdam de ISV ten onrechte heeft gematigd van € 1000 tot € 100. De overige klachten van X kunnen niet tot cassatie leiden (art. 81 RO). De Hoge Raad verklaart het cassatieberoep van X gegrond en berekent de proceskostenvergoeding met inachtneming van de beperkingen van de Wet herwaardering proceskostenvergoedingen WOZ en bpm. Omdat de gemachtigde van X erkent dat hij niet kan bewijzen dat hij niet werkt volgens een no‑cure‑no‑pay‑model als bedoeld in HR 17 januari 2025, ECLI:NL:HR:2025:46, V-N 2025/5.27, kan X niet als ‘bijzonder geval’ buiten de werking van die wet blijven.

[Bron Uitspraak]

Wetingang:

Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden artikel 6

Wet waardering onroerende zaken artikel 30A