De heffingsambtenaar stelt de WOZ-waarde van een bedrijfsobject van X vast voor kalenderjaar 2025 en legt een aanslag onroerendezaakbelasting eigenaar niet-woning op. Na bezwaar verlaagt de heffingsambtenaar de waarde en kent een proceskostenvergoeding van € 161,76 toe, berekend met een vermenigvuldigingsfactor van 0,125 op grond van art. 30a Wet WOZ. X stelt beroep in tegen de hoogte van deze vergoeding. De gemachtigde van X betoogt dat sprake is van een bijzonder geval omdat geen no cure no pay-afspraak geldt maar een reguliere betaalde opdracht. Hij overlegt een volmacht, twee offertes en algemene voorwaarden van zijn kantoor.

In geschil is of de heffingsambtenaar terecht de vermenigvuldigingsfactor van 0,125 van art. 30a lid 1 Wet WOZ heeft toegepast bij de proceskostenvergoeding in bezwaar.

Rechtbank Oost-Brabant oordeelt dat de gemachtigde van X niet aan de op hem rustende bewijslast heeft voldaan. Uit de ondertekende volmacht blijkt dat de gemachtigde optreedt op basis van no cure no pay, waarbij proceskostenvergoedingen aan zijn kantoor worden afgedragen. De overgelegde offertes bevestigen dit beeld: de besparingsfee geldt op no cure no pay-basis en levert bij een ongegronde procedure geen financieel risico op voor X. Bovendien legt de gemachtigde geen informatie over waaruit blijkt dat de toegekende proceskostenvergoedingen de gemaakte kosten niet ver overtreffen. Het bedrijfsmodel bezit daarmee niet aantoonbaar geen van de drie kenmerken uit het 30a-arrest van de Hoge Raad. De rechtbank verklaart het beroep ongegrond.

[Bron Uitspraak]

Wetingang:

Wet waardering onroerende zaken artikel 30A