Rijnvarende X werkt in loondienst bij het Liechtensteinse A AG. De SVB geeft een A1-verklaring af waarbij de Nederlandse socialezekerheidswetgeving op X van toepassing wordt verklaard van 1 januari 2016 tot 31 maart 2019. In zijn IB-aangifte 2018 verzoekt X om PVV-vrijstelling. De inspecteur honoreert dit verzoek niet. X gaat in beroep en voert diverse formele klachten aan. Rechtbank Den Haag oordeelt dat X geen recht heeft op PVV-vrijstelling. Zowel de inspecteur als de belastingrechter zijn namelijk gebonden aan een door de SVB afgegeven A1-verklaring, zolang die niet is ingetrokken of ongeldig is verklaard. X gaat in hoger beroep.

Hof Den Haag (V-N 2025/15.1.4) oordeelt dat de inspecteur X terecht verzekerd heeft geacht voor de volksverzekeringen en in de PVV-heffing heeft betrokken. Nu de door de SVB afgegeven A1-verklaring niet is ingetrokken of ongeldig is verklaard, zijn zowel de inspecteur als de belastingrechter gebonden aan deze verklaring. De door A AG ingehouden premies zijn in Nederland niet aftrekbaar. A AG heeft deze bedragen namelijk betaald terwijl X niet in Liechtenstein is verzekerd. X heeft daarom een vorderingsrecht op zijn werkgever omdat die ten onrechte bedragen heeft ingehouden op het loon. Er is niet gebleken dat X deze bedragen niet van A AG zou (hebben) kunnen vorderen en innen. Het hof bevestigt de uitspraak van de rechtbank. De Hoge Raad verklaart het beroep in cassatie zonder nadere motivering ongegrond (art. 81 lid 1 Wet RO). (Na conclusie van A-G Pauwels in V-N 2026/2.10)

[Bron Uitspraak]

Wetingang:

Wet op de loonbelasting 1964 artikel 10